Jesteś tutaj
Strona główna > Historia

HISTORIA SZKOŁY
od Szkoły Przemysłowej przy Krakowskiej Fabryce Kabli
do Zespołu Szkół Elektrycznych nr 1 w Krakowie

Początki naszej Szkoły wiążą się z powojenną odbudową przemysłu, jego zapotrzebowaniem na wykwalifikowane kadry. Już w 1945r. Krakowska Fabryka Kabli zorganizowała warsztaty, w których około 30 uczniów, praktykowało w zawodach: ślusarza, elektryka i tokarza. Było to zaczątkiem 3-letniej Szkoły Przemysłowej dla młodocianych pracowników, istniejącej do roku 1950 i kształcącej w zakresie przygotowania zawodowego.
W kwietniu 1946r. Ministerstwo Przemysłu Ciężkiego podjęło decyzję stworzenia na bazie istniejącej szkoły przyzakładowej 3-letniego Gimnazjum Przemysłowego ze specjalnościami – elektryczną i mechaniczną. Na stanowisko pierwszego dyrektora powołany został pan Bronisław Tomecki. Jeszcze w tym samym miesiącu odbyły się pierwsze egzaminy wstępne. Nowo powstała szkoła pracowała w bardzo trudnych warunkach. Nauka odbywała się początkowo w świetlicy nad portiernią, a następnie w drewnianym poniemieckim baraku. Chociaż brakowało podstawowego wyposażenia, programów nauczania i podręczników, a prowizoryczny zbity z desek sprzęt zastępował stoliki i ławki, szkoła od samego początku miała szczęście do wspaniałych nauczycieli, przekazujących młodzieży nie tylko wiedzę ale i wzorce postaw. Takim był pierwszy jej dyrektor – pan Bronisław Tomecki – oskarżony z czasem przez władze komunistyczne o działalność pedagogiczną niezgodną z wytycznymi ówczesnej polityki i uwięziony. Za jego kadencji w czerwcu 1948r. opuścili szkołę pierwsi absolwenci Gimnazjum jako kwalifikowani robotnicy. Było wśród nich: 15 ślusarzy, 7 tokarzy i 8 elektryków.

EWD

Postępujący rozwój Szkoły wymagał odpowiednich warunków lokalowych. Z entuzjazmem przystąpiono do budowy nowego, parterowego budynku z salami dla sześciu klas i pomieszczeniami internatowymi. We wrześniu 1948r. rozpoczęła się nauka w nowych pomieszczeniach. Oprócz istniejącego Gimnazjum Przemysłowego powstały też pierwsze klasy Liceum Przemysłu Elektrotechnicznego. Wcześniej, na wiosnę 1949r. rozpoczęto budowę kolejnego 3-piętrowego gmachu. Dzięki pomocy KFK już we wrześniu 1950r. w nowym budynku zostają urządzone warsztaty szkolne i część sal lekcyjnych. Wszystkie klasy rozpoczęły naukę w nowych pomieszczeniach na wiosnę 1951r., a poprzedni parterowy budynek został przekształcony na internat dla 60 uczniów.
Od l IX 1951r. Szkoła zostaje przekształcona w czteroletnie Technikum Przemysłu Elektrotechnicznego im. Tadeusza Kościuszki. Ostatni absolwenci tego technikum opuścili Szkołę w 1959r.

Tymczasem nad Szkołą zaczęły gromadzić się czarne chmury. Rozrastająca się KFK potrzebowała nowych pomieszczeń dla administracji i dążyła do zlikwidowania Szkoły. Od l VIII 1953r. stanowisko dyrektora objął mgr Józef Nowak, który tę paradoksalną sytuację potraktował jako osobiste wyzwanie. Gdy Technikum zostało przeznaczone do likwidacji przez wstrzymanie naboru, a Zasadniczą Szkołę Zawodową przeniesiono do Zespołu Szkół przy ul. Skrzyneckiego, nie pogodzeni z tym ludzie Szkoły, na czele z dyrektorem J. Nowakiem, rozpoczęli prawdziwą walkę o jej życie. Szansa na uratowanie Szkoły pojawiła się pod koniec 1956r. wraz z reorganizacją szkolnictwa zawodowego.
W dniu 17 maja 1957 roku doszło do podpisania porozumienia w sprawie zbudowania nowego gmachu dla naszej placówki, w którym KFK zobowiązała się do partycypowania w 50% kosztów inwestycji, a resztę finansował Społeczny Fundusz Budowy Szkół Tysiąclecia. Mimo różnych trudności w roku szkolnym 1957/58 przy ul. Kamieńskiego 49, wśród łąk i bagien, rozpoczęto prace budowlane. Wmurowanie aktu erekcyjnego nastąpiło 12 IV 1961r. Tymczasem nauka wciąż jeszcze odbywała się w starych pomieszczeniach na dwie zmiany, a mimo to od l IX 1957r. szkoła wzbogaciła się o dwie klasy Zasadniczej Szkoły Elektroenergetycznej.

Rok szkolny 1963/64 rozpoczął się przeprowadzką do nowego pięknego gmachu. Ze względu na profil Szkoły priorytetowe stało się urządzenie bazy do nauczania przedmiotów elektrycznych. Powstały dwie sale ćwiczeń dla specjalności: elektromechanika i elektrotechnika przemysłowa oraz automatyka i pomiary. Stworzono też gabinet aparatów i urządzeń elektrycznych, zorganizowano i wyposażono salę przedmiotową do rysunku technicznego, wzbogacone zostały zbiory gabinetu i pracowni fizycznej. W roku 1964/65 Szkoła powiększa się o dwie klasy Wydziału dla Pracujących, a ogólna liczba uczniów wynosiła 1036. Wprowadzone zostają nowe specjalności – elektronika i informatyka. Nadszedł czas, by Szkoła składająca się z 5-letniego Technikum Elektrotechnicznego, Zasadniczej Szkoły Elektroenergetycznej i Technikum Elektrotechnicznego Wydział dla Pracujących, jako jedna ze szkół tysiąclatek wybrała patrona.
Uroczystości związane z nadaniem Szkole imienia Powstańców Śląskich odbyły się 18 czerwca 1966 roku. Z inicjatywy weteranów powstań śląskich szkoła otrzymała płaskorzeźbę, będącą odtworzeniem plakiety wybitej w 1922 roku dla uczczenia III powstania śląskiego. Odsłonięcie tablicy oraz przekazania urny z ziemią z pola bitwy na Górze Św. Anny odbyło się 18 września 1976r., a 5 maja 1979r. w 58. rocznicę wybuchu powstania śląskiego, nastąpiło wręczenie Szkole sztandaru ufundowanego przez Krakowską Fabrykę Kabli i Maszyn Kablowych oraz otwarcie szkolnej Izby Pamięci Narodowej. Wobec zwiększania się ilości klas, atrakcyjności kierunków kształcenia – także dla młodzieży spoza Krakowa – przestał wystarczać stary budynek internatu. Rozbudowy wymagała też baza warsztatowa. Dla zdobycia środków na te inwestycje z inicjatywy mgr inż. Bolesława Makuty, kierującego Szkołą od września 1975r., podpisana została umowa o dalszej współpracy i pomocy „Kabla” dla Szkoły, czego wyrazem było przede wszystkim partycypowanie w kosztach rozpoczętych inwestycji. Sfinalizowanie tych inwestycji było też główną troską mgra inż. Franciszka Stępnia, dyrektora Szkoły od początku roku szkolnego 1980/81. W listopadzie 1981 roku została ukończona budowa internatu. Rozbudowa warsztatów trwała do czerwca 1984r. Po zakończeniu budowy tych obiektów można było ostatecznie zagospodarować otoczenie Szkoły, urządzić boiska sportowe, zadbać o zieleń i estetykę terenu.

W latach 80. Szkoła poszerzyła współpracę z Centrum Naukowo-Produkcyjnym Mikroelektroniki i Rezystorów Zakładów Unitra-Telpod. Rozpoczęto kształcenie pracowników młodocianych w zawodzie monter podzespołów. Były to głównie dziewczęta odbywające naukę w szkole z praktyczną nauką zawodu realizowaną w wydzielonych warsztatach Zakładów oraz bezpośrednio na stanowiskach produkcyjnych. Przez wiele lat absolwentki i absolwenci Szkoły zasilali załogę Unitra-Telpod kontynuując naukę w naszym Technikum. Rozwój przemysłu elektronicznego i elektrotechnicznego wpłynął na konieczność dostosowania kierunków kształcenia do wymogów rynku pracy.
Naprzeciw temu wyzwaniu wyszedł, powołany na funkcję dyrektora szkoły od września 1990r. – mgr Antoni Juszczyk. W roku szkolnym 1991/92 uruchomione zostały, cieszące się ogromnym zainteresowaniem wśród młodzieży, specjalności: elektronika ogólna i elektrotechnika przemysłowa. W porozumieniu z Akademią Medyczną reaktywowano Policealne Studium Zawodowe o specjalności elektronika medyczna. Wychodząc naprzeciw potrzebom środowiska w związku z likwidacją przyzakładowej szkoły zawodowej Zakładów Unitra-Telpod utrzymano klasy w Zasadniczej Szkole Zawodowej w zawodzie monter podzespołów elektronicznych oraz reaktywowano Liceum Zawodowe w zawodzie monter urządzeń elektronicznych. Kolejnym krokiem naprzód było uruchomienie w 1992r. szkolenia eksperymentalnego w systemie l + 3 +1. Eksperyment ten stał się zapowiedzią późniejszej reformy szkolnictwa zawodowego, która funkcjonuje do dnia dzisiejszego. W 1993r. wprowadzono do realizacji programy modułowe. Nasza szkoła brała udział w ich tworzeniu poprzez pracę w jednym z czterech ośrodków ds. modernizacji programów kształcenia zawodowego. Prace nad konstruowaniem tych programów były wykonywane w ramach programu UPET – PHARE. Równolegle z pracami nad programami modułowymi przebiega proces wdrażania tych programów w naszej Szkole. Dotyczy to takich zawodów i specjalności, jak: technik elektryk, technik elektronik oraz elektromechanik samochodowy. Ponadto w latach 1995 – 2003r. w gronie 136 szkół w Polsce wdrażaliśmy model kształcenia w czteroletnim liceum technicznym. Model ten został opracowany zgodnie ze standardami europejskimi i uzyskał bardzo pozytywne opinie ekspertów Unii Europejskiej.

Ważne miejsce w najnowszej historii Szkoły zajmują kontakty ze szkołami zawodowymi w Danii, Niemczech i Francji. Efektem pobytu nauczycieli i uczniów w Viborgu, Norymberdze oraz Briare i Pithiviers było zapoznanie się z organizacją pracy tamtejszych szkół, wymiana doświadczeń i omówienie form współpracy.W 2000 roku podpisano umowy o współpracy z AGH i Politechniką Krakowską, w ramach których przeprowadzano do 2005 roku egzamin dojrzałości połączony z egzaminem wstępnym na te uczelnie, a w 2005 roku podpisano umowę z AGH o współpracy w celu kształcenia praktycznego uczniów i utworzeniu klasy patronackiej.
W ramach reformy szkolnictwa w roku 2001 przekształcono Technikum 5.letnie w 4.letnie oraz utworzono Liceum Profilowane W roku 2004 utworzono Technikum Uzupełniające i Szkołę Policealną. W szkołach tych realizowane jest kształcenie w zawodach: technik informatyk, technik elektronik, technik elektryk, technik elektryk o specjalności Odnawialne Źródła Energii oraz elektryk i monter elektronik w Zasadniczej Szkole Zawodowej. Wprowadzenie w/w szkół wymagało wdrożenia nowych programów w ramach reformy szkolnictwa zawodowego takich jak: programy w Liceum Profilowanym, IMPROVE w Technikum i Zasadniczej Szkole Zawodowej, program autorski dla 3.letniej Zasadniczej Szkoły Zawodowej do zawodu elektryk, program autorski w Szkole Policealnej i Technikum. W 2001 roku szkoła uzyskała Certyfikat IES, co umożliwiło utworzenie nowych pracowni: informatycznych, automatyki, elektrycznej i elektronicznej. Stworzono też projekt organizacji pracowni Odnawialnych Źródeł Energii. Utworzono również cztery pracownie ze stanowiskami do przeprowadzania zewnętrznych egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe w zawodach: monter elektronik, elektryk, technik elektryk i technik elektronik. W roku 2005 uzyskano akredytację do przeprowadzania egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe i przeprowadzono egzaminy w zawodach: monter elektronik i elektryk, a w roku 2006 – w zawodach: technik elektryk, technik elektronik i technik informatyk. W 2006 roku rozpoczęto realizacje programu Leonardo da Vinci, w ramach którego uczniowie Technikum odbywają praktyki zawodowe w Niemczech.

Szkoła zgodnie ze swą 70-letnią tradycją kładzie nacisk na wysoki poziom kształcenia w zawodach elektrycznych równocześnie otwierając możliwości zdobywania kwalifikacji odpowiadających na potrzeby najnowocześniejszych obszarów rozwijającego się rynku pracy.

Top